Archive for the ‘Zdrowie’ Category

Wszawica

Wszawica jest obecnością na ciele człowieka lub na jego odzieży wszy ludzkich lub łonowych, ich larw lub jaj. Jest to choroba wywoływana przez stawonogi.
Wszy są to kosmopolityczne pasożyty zewnętrzne ściśle związane z człowiekiem, występujące we wszystkich strefach klimatycznych. Częstość ich występowania oraz rozmieszczenie różnią się w poszczególnych krajach i zależą bardziej od higieny osobistej poszczególnych osób oraz stanu sanitarnego ich otoczenia niż od warunków klimatycznych.
Nasilenie wszawicy odzieżowej i częstość jej występowania są na ogół większe w zimnej porze roku.
Nie zidentyfikowano środowiska będącego rezerwuarem wszy głowowej, ani jej innych żywicieli poza człowiekiem. W polskich warunkach najczęściej zdarzają się przypadki wszawicy głowowej. Najrzadziej obserwuje się przypadki wszawicy odzieżowej, ponieważ występuje ona głównie u osób, które nie korzystają z pomocy placówek służby zdrowia.

Objawy
Stały objaw wszawicy głowowej to dokuczliwy świąd owłosionej skóry głowy, spowodowany ukłuciem przez wesz, wprowadzeniem przez nią toksyny oraz pojawieniem się grudek obrzękowych i bąbli pokrzywkowych. Widoczne są także przeczosy i otarcia naskórka spowodowane odruchowym drapaniem. Z miejsc po ukłuciu sączy się surowiczy płyn, który skleja włosy, co może doprowadzić do powstania kołtuna.
W nieodpowiednich warunkach higienicznych może dojść do wtórnych zakażeń bakteryjnych i powstania zliszajcowaceń.
W przypadkach bardziej zaawansowanych obserwuje się odczynowe powiększenie węzłów chłonnych karkowych, a na skórze karku i szyi – zmiany wypryskowe oraz charakterystyczny rumień skóry karku.

Sposoby zarażenia się
Samica wszy głowowej składa codziennie 7-10 jaj w otoczkach. Osobniki dorosłe przeżywają 9-30 dni. Obie formy pasożyta mogą przeżyć bez dostępu do krwi do 2 tygodni.
Wszawica głowowa i odzieżowa występuje często u ludzi niezachowujących higieny, mieszkających w złych warunkach socjalnych. Wesz głowowa przenosi się bezpośrednio z włosów na włosy lub za pośrednictwem przedmiotów używanych do pielęgnacji włosów, ozdób na włosy  oraz nakryć głowy. Pasożyt atakuje najczęściej dzieci w 3.-10. r.ż.
Wesz odzieżowa przenoszona jest przez zawszoną odzież, bieliznę oraz pościel. Samica może składać do 150 jaj dziennie.
Wesz łonowa rozprzestrzenia się drogą kontaktów płciowych, a także za pośrednictwem ubrania i pościeli.
Okres zaraźliwości trwa tak długo, jak długo żyją wszy na zawszonej osobie lub jej odzieży oraz dopóki nie zostaną zabite gnidy we włosach i na odzieży.

Rozpoznanie
Jeżeli we włosach, na skórze czy na ubraniu zostaną zauważone dorosłe osobniki, gnidy lub jaja, należy zastosować leczenie, mające na celu pozbycie się pasożyta.
Objawem sugerującym rozpoznanie wszawicy są tzw. plamy błękitne oraz grudki obrzękowe w miejscach ukąszeń przez wszy.
Aby rozpoznać wszawicę łonową, należy poszukać gnid i wszy przytwierdzonych do włosów w okolicy wzgórka łonowego i narządów płciowych, a przy silnej infestacji także na owłosionych częściach twarzy. Często pomocne bywa też stwierdzenie tzw. plam błękitnych w miejscach ukąszeń przez wszy.

Objawy towarzyszące wszawicy
Objawy wszawicy głowowej:

  • świąd owłosionej skóry głowy i okolicy karku,
  • grudki obrzękowe i bąble pokrzywkowe,
  • przeczosy i otarcia naskórka,
  • sączenie się surowiczego płynu sklejającego włosy,
  • wtórne zakażenia bakteryjne i powstanie zliszajcowaceń,
  • zmiany wypryskowe na skórze karku i szyi,
  • rumień skóry karku,
  • odczynowe powiększenie węzłów chłonnych karkowych.

Objawy wszawicy odzieżowej:

  • świąd zakrytych obszarów skóry,
  • obecność grudek rumieniowych zakrytych obszarów skóry,
  • przeczosy, nadżerki i strupy zakrytych obszarów skóry,
  • bardzo drobne, odbarwione blizny,
  • przebarwienia skóry,
  • wtórne zakażenia bakteryjne,
  • wolne od zmian: twarz, przedramiona i stopy.

Objawy wszawicy łonowej:

  • świąd skóry okolicy łonowej, krocza, pachwin, ud, brzucha i dołów pachowych
  • obecność gnid w obrębie trzonów włosów
  • obecność tzw. plam błękitnych
  • obecność pasożyta i jego jaj na owłosionej skórze twarzy
  • zapalenie spojówek i brzegów powiek.

Wszy a przenoszenie innych chorób
Zagrożenie epidemiologiczne niesie jedynie wesz odzieżowa, przenosi riketsje duru wysypkowego epidemicznego. Inne choroby przenoszone przez tego pasożyta to gorączka okopowa (gorączka wołyńska, gorączka pięciodniowa), oraz dur powrotny.
Do zakażenia człowieka dochodzi w wyniku dostania się kału wszy do rany skóry lub na błonę śluzową, bądź poprzez rozgniecenie zainfekowanej wszy na zranionej skórze.  Do zakażenia
Wesz głowowa i łonowa nie przenoszą innych chorób.

Powikłania
Przeprowadzone badania dotyczące objętości wypijanej przez wszy krwi i związanej z tym utraty żelaza donoszą, że w przypadku dzieci z patologicznych środowisk, u których stosowana jest dieta niepokrywająca związanego z wiekiem zapotrzebowania na żelazo, masywna infestacja wszami może być istotnym czynnikiem prowadzącym do niedoboru tego pierwiastka w organizmie.
Nie należy zapominać, że wszawica może, poprzez wywoływanie świądu, prowadzić również do zaburzenia snu i związanych z tym konsekwencji.
Obecność wszy na skórze może prowadzić do podrażnienia skóry i wywołania reakcji alergicznej. Przeczosy i otarcia naskórka, spowodowane odruchowym drapaniem, sprzyjają powstawaniu wtórnych nadkażeń bakteryjnych skóry. W masywnej infestacji wszą głowową może dojść do powstania kołtuna.

Sposoby przenoszenia się wszawicy:
Wszawica głowowa

  • bezpośrednio z włosów na włosy,
  • za pośrednictwem przedmiotów używanych do pielęgnacji włosów,
  • za pośrednictwem przedmiotów używanych do ozdabiania włosów,
  • za pośrednictwem nakryć głowy.

Wszawica odzieżowa

  • przez zawszoną odzież i bieliznę,
  • przez zawszoną pościel.

Wszawica łonowa

  • drogą kontaktów płciowych,
  • za pośrednictwem ubrania i bielizny,
  • za pośrednictwem pościeli.

Leczenie i niszczenie pasożyta
Leczeniem niepowikłanej wszawicy może zajmować się lekarz rodzinny. We wszawicy głowowej stosuje się preparaty roślinne, szampony oraz płyny. W przypadku wszawicy odzieżowej używa się pudru. We wszawicy łonowej stosuje się emulsję. Można stosować również maść rtęciową szarą lub maść rtęciową żółtą. W przypadku wystąpienia powikłań alergicznych stosuje się doustnie leki przeciwhistaminowe.
Zaleca się skrócenie włosów, a w bardziej nasilonych przypadkach wszawicy nawet ogolenie głowy. Zalecane jest równoczesne leczenie wszystkich osób mających ścisły kontakt z osobą zainfekowaną i używających tych samych przedmiotów oraz nakryć głowy. Pacjent powinien zgłosić się na badanie kontrolne 5-6 dni po zakończeniu leczenia.
Zaleca się jednoczesne leczenie partnerów seksualnych i osób z bliskiego otoczenia.
Z brwi, rzęs i brzegów powiek wszy usuwa się mechanicznie pęsetą (najlepiej pod mikroskopem okulistycznym), a następnie stosuje się na te miejsca białą wazelinę 3-5 razy dziennie przez 8-10 dni.
Pacjent po rozpoczęciu leczenia nie musi być izolowany od otoczenia. Jedynie w przypadku dzieci zaleca się pozostawienie ich w domu przez około 3 dni. Zalecenie to stosuje się również w stosunku do żołnierzy służby zasadniczej, którzy powinni na ten czas zostać umieszczeni w izolatkach.
W przypadku wszawicy odzieżowej nieużywanie zawszonej odzieży przez 4-5 tygodni powoduje, że pasożyt ginie. Także prasowanie gorącym żelazkiem i gotowanie bielizny niszczy owada i jego jaja.
Do usunięcia wszy i gnid z przedmiotów wystarcza umycie ich w gorącej wodzie z mydłem lub umieszczenie w szczelnym pojemniku na 2-3 tygodnie.

Profilaktyka
A najlepszym sposobem zapobiegania wszawicy jest unikanie kontaktu z osobami zainfestowanymi lub podejrzanymi o zawszenie oraz ich odzieżą i przedmiotami osobistymi. Przestrzeganie higieny osobistej nie odgrywa istotnej roli w ochronie przed infestacją. W zapobieganiu wszawicy odzieżowej zalecana jest częsta zmiana oraz czyszczenie odzieży i bielizny. Należy systematycznie kontrolować czystość głowy i włosów, przede wszystkim u dzieci uczęszczających do szkół, przedszkoli i żłobków oraz przebywających w zakładach dziecięcych, internatach, na koloniach i obozach letnich oraz zimowych.

Zapytania z Google:

  • wszawica
  • wesz
  • gnidy
  • węzły chłonne rozmieszczenie
  • wesz ludzka
  • wszy we włosach
  • gnidy we włosach
  • wesz głowowa
  • wszy na głowie
  • wsza we włosach

Węzły chłonne

Każdy z nas ma ich blisko 600 i na co dzień nie zdajemy sobie sprawy z ich istnienia. Czasem jednak w naszym organizmie „coś się psuje” i węzły chłonne powiększają się, stają się bolesne.

U osób młodych, zwłaszcza u dzieci, węzły łatwo się powiększają nawet przy zwykłym przeziębieniu. Z kolei u osób po 50. roku życia przyczyną powiększenia częściej są poważniejsze schorzenia. Nie znaczy to jednak, że każde powiększenie węzłów u ludzi starszych jest groźne, ani że przed trzydziestką taki objaw można bagatelizować.

W węzłach chłonnych znajdują się komórki odpornościowe – limfocyty. Ich zadaniem jest unicestwianie dostających się do organizmu np. wirusów czy bakterii, a także komórek nowotworowych. By wykonać to zadanie – po zidentyfikowaniu intruza – w węźle chłonnym rośnie armia limfocytów. I wtedy, chciał nie chciał, powiększa on swoją objętość i wzrasta. Powiększenie węzłów chłonnych świadczy więc o tym, że układ odpornościowy został zmuszony do wzmożonego wysiłku. Niekiedy węzeł powiększa się nieznacznie, a niekiedy na tyle, że swobodnie można go wyczuć palcami pod skórą. Powiększają się głównie te węzły, które znajdują się w okolicach częstego kontaktu z bakteriami czy wirusami (węzły szyi, pachwinowe). Gdy chorujemy, wielkość węzłów chłonnych może wzrosnąć nawet dziesięciokrotnie. Taki wzrost może spowodować m.in. przeziębienie, chory ząb, zapalenie gardła czy uszu oraz wszystkie choroby zakaźne.
Węzły są wtedy nie tylko wyraźnie zaznaczone, ale też zwykle bolesne. Taki stan może się utrzymywać nawet do 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia. Jeśli powiększenie i bolesność węzłów utrzymuje się dłużej (a nawet się nasila) – powód może być mniej prozaiczny niż banalna infekcja. I nie ma co zwlekać z wizytą u lekarza.

Nie ma potrzeby badać profilaktycznie węzłów chłonnych, jeśli jednak są one powiększone przez kilkanaście dni, a do tego jeszcze ciągle rosną, są bolesne lub skupiają się w większe grupy, mamy stany podgorączkowe, pocimy się zbyt obficie, zwłaszcza w czasie snu – bez wątpienia coś niedobrego dzieje się w organizmie i trzeba szybko zgłosić się do lekarza. Kiedy wymienionym objawom dodatkowo towarzyszy gwałtowne chudnięcie bez widocznej przyczyny, duszność, niewiadomego pochodzenia kaszel, zmęczenie i świąd skóry – trzeba jak najszybciej poddać się badaniom. Takie symptomy mogą zwiastować chłoniaka, czyli nowotwór układu limfatycznego. Im wcześniej zostanie on wykryty, tym prędzej można powrócić do zdrowia.
Lekarz przypisuje odpowiednią diagnostykę w zależności od objawów. Oprócz dokładnego wywiadu i badania lekarskiego mogą okazać się konieczne, np. morfologia krwi (z OB), badanie szpiku, RTG, USG, tomografia komputerowa, limfografia (po wstrzyknięciu kontrastu do naczyń chłonnych wykonuje się zdjęcia RTG), pobranie próbek z węzłów chłonnych (biopsja), a nawet wycięcie całego węzła i zbadanie go pod mikroskopem.

Węzły chłonne rosnąc, sygnalizują określone schorzenia:
WĘZŁY PACHWINOWE:

• choroby przenoszone drogą płciową (np. kiła, rzeżączka, rzęsistkowica)
• nowotwory narządów płciowych
• grzybice narządów rodnych
• zakażenia w obrębie nóg
• białaczka
• ziarnica
• chłoniaki
• młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów
• mononukleoza.
WĘZŁY PODŻUCHWOWE
:
• angina
• zapalenie gardła
• zapalenie ucha
• choroby zębów i dziąseł
• nowotwory nosogardzieli.
WĘZŁY SZYJNE
:
• toksoplazmoza
• białaczka
• ziarnica
• chłoniaki
• przerzuty raka tarczycy
• zakażenia górnych dróg oddechowych
• mononukleoza
• odra
• świnka
• młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów.
WĘZŁY NADOBOJCZYKOWE:

• te leżące po lewej stronie ciała – przerzuty raka żołądka.
WĘZŁY PACHOWE:

• mononukleoza
• przerzuty raka sutka
• ziarnica
• białaczka
• chłoniaki
• młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów
• toczeń (rzadko)
• zranienia w obrębie rąk (charakterystyczny objaw u dzieci).
WĘZŁY PODKOLANOWE:

• zaawansowana tzw. stopa cukrzycowa
• zropiałe wrastanie paznokcia
• zranienia w obrębie nóg, poniżej kolan (charakterystyczny objaw u dzieci)
• choroby zakaźne (np. odra, świnka).

Zapytania z Google:

  • węzły chłonne pachwinowe
  • węzły chłonne szyjne
  • wezły chłonne na nogach
  • gdzie sa węzły chłonne pachwinowe
  • węzły chłonne w nogach
  • węzły chłonne w nodze
  • jak badać węzły chłonne
  • węzły chłonne pachwinowe zdjęcia
  • WĘZŁY CHŁONNE PRZYUSZNE
  • węzły chłonne szyi

Trądzik

Trądzik jest zmorą dla nastolatków. Ale coraz częściej trądzik bywa problemem osób nawet po trzydziestce.

Hormony, które zaczynają szaleć w okresie dojrzewania, silnie pobudzają do pracy gruczoły łojowe. Jeśli do tego naskórek niewłaściwie się złuszcza, tłusta wydzielina i rogowaciejące komórki skóry zatykają ujścia gruczołów tworząc zaskórniki, które są pożywką dla bakterii bytujących w mieszkach włosowych- w efekcie pojawiają się paskudne krosty.
Najważniejsze to codziennie dokładnie oczyszczać twarz. Wybierajmy kosmetyki, które nie tylko usuwają brud, kurz i sebum, ale dodatkowo normalizują pracę gruczołów łojowych, a przy tym nie wysuszają skóry. Do mycia buzi doskonałe są pianki lub żele bez mydła zawierające wyciągi roślinne – działają antybakteryjnie i łagodzą stany zapalne skóry. Czystą buzię delikatnie przecieramy bezalkoholowym tonikiem o niskim pH, bo zakwaszona skóra lepiej broni się przed zakażeniami bakteryjnymi. Ostatnim etapem codziennej pielęgnacji jest położenie kremu. Wybieramy lekkie kremy nawilżające, najlepiej z kwasami owocowymi. Takie kosmetyki delikatnie złuszczają obumarły naskórek, usprawniają proces jego rogowacenia, zapobiegają zatykaniu się porów i tworzeniu zaskórników. Przynajmniej raz w tygodniu warto użyć preparatu złuszczającego. Jeżeli na skórze są zmiany zapalne, wybieramy piling enzymatyczny. W innym wypadku doskonale sprawdzi się preparat ziarnisty.
Na rynku dostępne są suplementy wspomagające walkę z trądzikiem, np. NONI, ZENTHONIC, CHELATED ZINC, WITAMINA E, NOPALIN, PARAPROTEX.

Zapytania z Google:

  • trądzik
  • zaskórniki

Niedoczynność tarczycy

Tarczyca to niewielki gruczoł położony symetrycznie u podstawy szyi, poniżej tzw. jabłka Adama, który produkuje i wydziela do krwi trzy niezbędne dla życia hormony: tyroksynę (T4) i trijodotyroninę (T3), które regulują procesy przemiany materii oraz kalcytoninę, odpowiadającą za stan naszych kości poprzez regulowanie gospodarki wapniowej organizmu.  Te trzy hormony zapewniają prawidłowe działanie wszystkich tkanek i narządów ciała ludzkiego.

Niedoczynność tarczycy
Niedoczynność tarczycy zwana chorobą Hashimoto należy do grupy schorzeń, które są spowodowane niesprawnie działającym układem odpornościowym. U zdrowej osoby układ ten produkuje przeciwciała zwalczające bakterie, wirusy i inne groźne drobnoustroje. Zdarza się, że przeciwciała zaczynają atakować własne tkanki, u ludzi z niedoczynnością tarczycy atakują ten gruczoł. W konsekwencji tarczyca nie może wytworzyć dostatecznej ilości hormonów i staje się niewydolna. Nie wiadomo, co sprawia, że układ immunologiczny zaczyna niszczyć samego siebie. Pewne jest tylko jedno, niedoczynność tarczycy ma podłoże dziedziczne. Jeśli chorowała matka, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że zachoruje jej dziecko, zwłaszcza jeśli jest dziewczynką. Choroba ta bowiem występuje 5 razy częściej u pań niż u panów.

Objawy niedoczynności tarczycy
Niedoczynność tarczycy rozwija się miesiącami, a objawy, które jej towarzyszą często trudno skojarzyć z uszkodzoną tarczycą. Najważniejszą cechą jest to, że cały organizm pracuje na zwolnionych obrotach. Chory zaczyna tyć, gdyż niedobór hormonów tarczycy wpływa na spadek tempa przemiany materii, je tyle samo, co przed chorobą, a mimo wszystko przybiera na wadze.  Stale marznie, nawet wówczas, gdy na dworze panuje słoneczna pogoda. U osób dotkniętych tą chorobą, paznokcie kruszą się, a włosy stają się matowe. Nic nie jest w stanie tego zmienić – ani profesjonalny manikiur, ani odżywki do włosów, a nawet łykanie preparatów witaminowo-mineralnych. Skóra na przedramionach staje się sucha. Miesiączki staja się bardziej obfite i mogą trwać nawet kilkanaście dni. Nie zawsze występują wszystkie te objawy. Wczesna diagnoza i rozpoczęcie prawidłowego leczenia sprawi, że funkcjonowanie organizmu wróci do normy. Zlekceważenie symptomów sprawi, że pojawią się trudności w koncentracji, zapamiętywaniu, a nawet depresja.

Hormonoterapia
Leczenie niedoczynności tarczycy jest proste i polega na codziennym podawaniu tabletek zawierających brakujący hormon. Dobiera się je indywidualnie dla każdego pacjenta, uwzględniając wiek, wagę chorego, stopień zaawansowania choroby i wyniki badań. U większości dorosłych dawka waha się od 50 do 200 mikrogramów dziennie. Na początku jest mniejsza i stopniowo ulega zwiększaniu, aż do osiągnięcia prawidłowego poziomu TSH we krwi.  Odstawienie leków spowoduje w ciągu kilku dni nawrót objawów chorobowych. Dlatego środki hormonalne trzeba brać, niestety, do końca życia. Nie są one niebezpieczne, gdyż zastępują naturalny hormon. Pojawienie się palpitacji serca, biegunek lub pobudliwości może świadczyć o zbyt dużej dawce leku. Dlatego też musisz badać kontrolnie krew raz do roku, aby sprawdzić, czy dawka tyroksyny jest odpowiednia. Przygotowany i oczyszczony organizm, a tym samym pobudzony do działania układ immunologiczny zabezpieczą cię przed chorobą.

Zapytania z Google:

  • zniszczone zęby
  • zepsute przednie zęby

Syndrom chronicznego zmęczenia

Gdy organizm np. po zimie nie jest przyzwyczajony do intensywnego wysiłku, a do głowy przyjdzie pomysł, by np. zrobić gruntowne porządki – zmęczenie potrafi zwalić z nóg. Jest to przypadek tzw. zmęczenia ostrego, które ustępuje po dobrym śnie. W takiej reakcji organizmu nie ma nic niepokojącego. Bólem mięśni, sennością ostrzega on przed nadmiernym wydatkowaniem energii. Jeśli jednak organizm nie będzie miał szansy na wypoczynek, ostre zmęczenie z czasem przejdzie w przewlekłe.

Wskazane więcej luzu w obowiązkach
Za przewlekłe zmęczenie zwykle każdy sam ponosi winę. Bierze na siebie za dużo obowiązków, nie korzysta z oferowanej pomocy, ciągle za czymś goni, a na wypoczynek, hobby czy odpowiednio długi sen nie starcza już czasu. Zawrotne tempo życia, jakie prowadzi się obecnie, sprawia że jada się  nieregularnie i zazwyczaj to, co jest pod ręką. W ten sposób pozbawia się organizm wartościowych składników odżywczych i osłabia odporność. Na takich wysokich obrotach nie da się zbyt długo funkcjonować. Zamiast jednak zwolnić tempo, często sięga się po środki pobudzające. I zyskuje tylko odroczenie wyroku, bo przecież kiedyś zapasy energii wyczerpią się i organizm odmówi posłuszeństwa.
Początkowo nawet po dobrze przespanej nocy, człowiek nie czuje się wypoczęty. Potem zaczyna odczuwać coraz większe zobojętnienie. Unika kontaktów z ludźmi. Koncentracja uwagi na czymkolwiek staje się coraz trudniejsza. Zaczyna szwankować pamięć. I wreszcie częściej niż dotychczas zapada się na różne choroby. Takie objawy sygnalizują przewlekłe zmęczenie. Chociaż nie jest to jeszcze choroba, nie można go lekceważyć. Powinno się na miesiąc radykalnie zmienić tryb życia i przekonać się, czy to pomoże, jeśli zmęczenie będzie się utrzymywało, nie należy zwlekać z wizytą u lekarza, gdyż może ono być zwiastunem chorób przewlekłych – np. cukrzycy, nadczynności lub niedoczynności tarczycy, stwardnienia rozsianego czy tocznia – które trzeba leczyć.

To nie jest lenistwo to jest choroba
Jeśli długotrwałe zmęczenie nie jest ani efektem nadmiernego wysiłku fizycznego czy umysłowego, ani objawem przewlekłego schorzenia, może się okazać, że doskwierająca choroba to syndrom chronicznego zmęczenia (z ang. Chronic Fatigue Syndrome – CFS). Od 1988 roku Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) uznała go za chorobę, bo wyniszcza on organizm i może być groźny dla zdrowia, a nawet dla życia.
Objawy CFS utrzymują się miesiącami, a nawet latami. Niestety, nie ma badań diagnostycznych, które pozwalają wykryć tę chorobę. Nie wiadomo też do końca, co ją wywołuje. Teorii na ten temat jest wiele, mówi się o podłożu wirusowym, o nadmiernym osłabieniu układu odpornościowego, o długotrwałym, wyniszczającym stresie. Ponieważ tyle jest niewiadomych, lekarze często nie wiedzą, jak potraktować pacjenta, który mówi, że od wielu miesięcy jest po prostu zmęczony.

Krok w kierunku wyleczenia
Wielu specjalistów jest zdania, że osoba, u której podejrzewa się CFS, powinna być na kilka tygodni wysłana do sanatorium. Jeśli takie rozwiązanie nie jest możliwe, trzeba zmodyfikować tryb życia. Podstawą terapii jest wypoczynek. Lekarze często zalecają też zażywanie środków wzmacniających, niekiedy także antydepresantów, środków nasennych czy łagodzących ból. Istotna jest pełnowartościowa dieta (produkty gruboziarniste, dużo warzyw i owoców, mniej mięsa, a więcej białka z roślin strączkowych, mało słodyczy, napojów z kofeiną, alkoholu). Wskazany jest ruch na świeżym powietrzu. Nie obejdzie się też bez pomocy psychologa lub psychiatry, wielu chorych nie jest bowiem w stanie zmienić hierarchii wartości i wykrzesać z siebie energii, by cokolwiek zrobić. No i na wysokości zadania musi stanąć rodzina, przyjaciele. Poczucie, że nie jest się osamotnionym w chorobie, pomaga szybciej odzyskać siły.

Stożek rogówki

Przyczyny powstawania stożka rogówki to w większości domysły niż fakty. Zaobserwowano jednak, że osoby dotknięte tym schorzeniem częściej od innych mają zaczerwienione, swędzące i suche oczy, przeważnie są alergikami, cierpią na przewlekłe zapalenie zatok nosa, katar sienny.
Nie wiadomo jednak jaki jest związek pomiędzy tymi dolegliwościami a stożkiem rogówki.
Jako przypuszczalne przyczyny wymieniane są także uwarunkowania genetyczne oraz zaburzenia funkcjonowania układu endokrynologicznego. Wspomina się również o dziedziczności, ponieważ według badań u 7% chorych stożek występował także w rodzinie.

Stożek – a co to właściwie jest?
Zdrowa rogówka ma kształt wycinka kuli i osłania przednią część gałki ocznej. Stanowi główną część układu optycznego, pełni także funkcję ochronną. Stożek rogówki jest schorzeniem polegającym na jej zniekształceniu – najpierw następuje ścieńczenie fragmentu rogówki, następnie pod wpływem ciśnienia wewnątrzgałkowego dochodzi do jej uwypuklenia. Zmiany te z reguły występują tylko w jednym oku. Stożek rośnie powoli, może też się zatrzymać. Jednakże nawet minimalne zniekształcenie rogówki powoduje upośledzenie widzenia. W miarę postępu choroby, rogówka coraz mocniej się wybrzusza, co powoduje iż staje się coraz cieńsza, stopniowo osiąga nieregularny kształt.

Początek choroby jest trudny do zaobserwowania. Pierwszymi jej objawami jest zwykle zaczerwienienie i swędzenie oka, które można przypisać choćby zmęczeniu czy uczuleniu. Zaobserwowano jednak ciekawą prawidłowość,  polegającą na tym, że osoby u których rozwija się ta choroba rogówki, częściej i bardziej energicznie pocierają oczy, używając do tego przeważnie nadgarstka, podczas gdy inni zwykle robią to opuszkami palców. Z czasem poza swędzeniem występuje nadwrażliwość na światło, powodująca silne łzawienie, efekt halo czyli poświata wokół źródeł światła, podwójne widzenie i zniekształcenia obrazu. Najgorszy jest jednak fakt, że szybko pogarsza się wzrok, co zmusza do częstszych wizyt u okulisty i zmiany okularów, aż w końcu ich dobranie staje się niemożliwe. Na szczęście istnieją wtedy inne metody, które pozwalają poprawić widzenie.

Jak leczyć tą chorobę?
Najczęściej stosowaną metodą mającą na celu przywrócenie dobrego widzenia jest noszenie twardych gazoprzepuszczalnych soczewek kontaktowych. Ta metoda nie leczy ani całkowicie nie eliminuje wady rogówki, koryguje tylko jej krzywiznę. Takie soczewki wykonywane są indywidualnie dla każdego pacjenta na podstawie badania topografem rogówkowym. Jest to urządzenie wykorzystujące technikę komputerową. Precyzyjnie odwzorowuje kształt rogówki w formie mapy i pozwala wykryć wszelkie nieprawidłowości. Soczewki muszą być tak dobrane, by nie uciskały za mocno szczytu stożka i nie uszkodziły powierzchni rogówki. Ich działanie optyczne polega na tym, że przestrzeń między stożkowatą rogówką a gładką wewnętrzną stroną soczewki zostaje wypełniona płynem łzowym, dzięki czemu poprawia się ostrość widzenia.
Odpowiednio dobrane twarde soczewki dobrze spełniają swoje zadanie przeciętnie przez półtora roku, potem postęp choroby wywołuje potrzebę ich zmiany. Może się jednak zdarzyć tak, że soczewki okażą się niewystarczające. Ponadto należy zaznaczyć, że stosowanie ich przez długi czas zwiększa ryzyko powikłań. Wtedy pomocne może być leczenie chirurgiczne.
Praktykowaną od niedawna metodą korekcji tej choroby jest wszczepienie w oko specjalnych pierścieni śród-rogówkowych, tzw. Intacsów. Wsuwa się je przez niewielkie nacięcia w rąbku rogówki. Pierścienie napierają na krzywiznę rogówki, spłaszczając szczyt stożka i przywracając bardziej naturalny, choć nie idealny, kształt.
Zabieg wykonywany jest przy znieczuleniu miejscowym i za pomocą kropli. Trwa tylko kilkanaście minut, a jego efekt jest niemal natychmiast odczuwalny, następuje wyraźna poprawa ostrości widzenia. Niestety, wszczepienie pierścieni nie powstrzymuje rozwoju choroby i po pewnym czasie konieczne może okazać się wymienienie pierścieni na nowe, w innym rozmiarze.
Nowatorską metodą jest x-linking. Jest to metoda przeznaczona dla osób, u których stożek jest w początkowym stadium rozwoju. Po podaniu pacjentowi środków przeciwbólowych wkrapia się do chorego oka preparat fotouczulający, a następnie rozpoczyna naświetlanie oka promieniami UV. Naświetlanie trwa ok. 30 minut. Następuje pobudzenie produkcji kolagenu w jednej z warstw rogówki, dzięki czemu rogówka odzyskuje część wytrzymałości mechanicznej. Na efekt zabiegu trzeba poczekać ok. 6-8 miesięcy. Jednak w ciągu 6-letnich obserwacji nie było pacjenta, u którego po tym zabiegu stożek znów by się rozwijał. U niektórych chorych następuje także spłaszczenie rogówki i poprawa widzenia.
Jeżeli leczenie innymi metodami staje się niemożliwe, ratunkiem jest przeszczep rogówki. Zabieg trwa 1-1,5 godziny, polega na usunięciu zmienionego fragmentu rogówki i wszyciu dopasowanego bloczka tkanki pobranej od biorcy. Odrzucenia przeszczepu zdarzają się niezwykle rzadko. Niestety, dość długi jest okres powrotu do zdrowia (6-12 miesięcy) i zwykle wymaga unikania wysiłku, przyjmowania na stałe leków immunosupresyjnych.

Serce

Serca, jak każdy wie, znajduje się w klatce piersiowej.
Ma ono za zadanie rozprowadzanie po całym organizmie krwi zawierającej tlen oraz substancje odżywcze. Bogata w tlen krew wędruje tętnicami do komórek ciała, żyłami zaś przepompowywana jest z powrotem do serca krew zawierająca dwutlenek węgla oraz produkty przemiany materii.
Składa się z dwóch przedsionków, dwóch komór głównych oraz czterech zastawek (zapobiegają one cofaniu się krwi podczas skurczów mięśnia sercowego). Do serca uchodzą dwie żyły główne, zbierające ubogą w tlen i nasyconą dwutlenkiem węgla krew, natomiast od niego odchodzi aorta oraz tętnice płucne.
Narząd ten wielkością przypomina zaciśniętą pięść (proporcjonalnie do wielkości ciała człowieka). W stanie spoczynku wykonuje ok. 70 uderzeń na minutę (ok. 100 tys. w ciągu doby), przetacza 5-20 litrów krwi na minutę.
Krew z całego organizmu jest kierowana żyłami do prawego przedsionka, następnie do prawej komory, skąd tętnicami płucnymi wędruje do płuc. Natomiast krew z żył płucnych trafia do lewego przedsionka. Od serca odchodzi aorta, która się rozgałęzia na tętnice. Bogata w tlen i substancje odżywcze krew tętnicza jest transportowana do wszystkich komórek ciała. Serce ma też swój własny obwód elektryczny – to właśnie impulsy elektryczne sprawiają, że mięsień serca się kurczy, dzięki czemu możliwe jest krążenie krwi.

CHOROBA NIEDOKRWIENNA MIĘŚNIA SERCOWEGO
Choroba wieńcowa, spowodowana jest zwężeniem lub nawet zatkaniem tętnic, co staje się przyczyną niedotlenienia serca oraz zaburzenia jego pracy (nierównomierne skurcze). Zawał – jedna z najczęstszych przyczyn śmierci Polaków. Typowe objawy to tępy ból wypełniający klatkę piersiową, często promieniujący do lewej ręki, uczucie ucisku. Takie symptomy mogą wystąpić szczególnie przy dużym stresie lub wysiłku fizycznym. Zawał dopada na ogół z zaskoczenia. Najlepszym leczeniem jest zdrowy tryb życia oraz zażywanie leków przepisanych przez lekarza. Czasem może być niezbędna interwencja chirurga, np. wstawienie tzw. by-passów lub przezskórna angioplastyka naczyń wieńcowych.

ZAPALENIE MIĘŚNIA SERCOWEGO
Może powstać w wyniku zakażenia wirusami (np. grypy), rzadziej przyczyną zapalenia są bakterie (np. gronkowce) lub pasożyty (np. tasiemce). Nieinfekcyjne zapalenie wiąże się m.in. z reumatoidalnym zapaleniem stawów i chorobami autoimmunologicznymi naczyń. Zaniepokoić nas powinno kołatanie serca, osłabienie lub duszności podczas wysiłku fizycznego, zaburzenia rytmu serca. Choroba może przebiegać bezobjawowo. Leczenie przyczynowe – w zależności od tego, co wywołało chorobę. W cięższych przypadkach stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne, leki steroidowe i immunosupresyjne. Chorzy na zapalenie mięśnia sercowego powinni unikać stresu i wysiłku fizycznego oraz dużo wypoczywać.

WADY SERCA
Nabyte (najczęściej dotyczą zastawek) występują dość rzadko. Ich przyczyną mogą być procesy zapalne, w wielu wypadkach źle leczona albo nierozpoznana gorączka reumatyczna lub też nieleczone nadciśnienie tętnicze. Objawy są różne, w zależności od rodzaju wady. Powinniśmy zwrócić się o pomoc do specjalisty, jeżeli zaobserwujemy u siebie lub bliskiej osoby np. duszność, ból wieńcowy, kołatanie serca, łatwe męczenie się, krwioplucie, kaszel, bóle i zawroty głowy. Łagodne wady nie wymagają leczenia (choć wskazana jest okresowa ocena lekarska). Czasem chorobę leczy się farmakologicznie. Jeżeli wada jest poważna, trzeba przeprowadzić operację naprawczą lub wszczepić sztuczną zastawkę.

NIEWYDOLNOŚĆ SERCA
Serce ma ogromne zdolności adaptacyjne, jednak czasem nie jest w stanie zapewnić organizmowi właściwego krążenia krwi. Ta choroba jest groźna, choć na początku może nie dawać żadnych objawów. Jej powikłania to m.in. niewydolność nerek, zakrzepy, zatory, niewydolność oddechowa płuc. Silna niewydolność serca może w znacznym stopniu wpłynąć na jakość życia pacjentów. Jej przyczyną może być nadciśnienie tętnicze, choroba niedokrwienna serca i zawał, cukrzyca, rzadziej wady serca, choroby tarczycy.
Objawy to obrzęki związane z zatrzymaniem wody w organizmie, duszności (nie tylko po wysiłku fizycznym, ale także wtedy, gdy odpoczywamy), ogólne osłabienie. Przede wszystkim leczy się pierwotną przyczynę niewydolności. Leki podaje się bardzo ostrożnie, ponieważ ze schorzeniem może być związane m.in. upośledzenie pracy nerek.

FAŁSZYWY ALARM
Serce jest dużym organem, więc nie może boleć w jednym miejscu. Gdy pacjent odczuwa tak zwane kłucie w sercu, ból punktowy, bolesność przy oddychaniu- to prawie pewne, że to nie serce daje znaki. Jeśli potrafimy określić dokładnie ów punkt, to znaczy, że nie jest to ból pochodzenia sercowego, wieńcowego. Mogą to być dolegliwości związane z neurologią międzyżebrową, ze schorzeniami kręgosłupa czy jakimś urazem.

Zapytania z Google:

  • serce
  • serce organ
  • serce narząd

Schorzenia trzustki

Trzustka jest gruczołem wewnątrzwydzielniczym produkującym hormony – insulinę i glukagon, a także wytwarza sok trzustkowy, zawierający enzymy trawienne, i wydziela go do dwunastnicy. Wtedy pełni funkcję gruczołu zewnątrzwydzielniczego. Zakłócenia w jej pracy prowadzą do poważnych zaburzeń trawienia oraz zaburzeń gospodarki węglowodanowej.

Ostre zapalenie trzustki
Najczęstszą przyczyną schorzenia są choroby dróg żółciowych, zwłaszcza kamica żółciowa. Może je też spowodować długotrwałe spożywanie alkoholu.
Objawy zaczynają się gwałtownie, po dużych błędach dietetycznych lub wypiciu znacznych ilości alkoholu. Główne sygnały świadczące o chorobie to nawracające bóle, często napadowe. Opisywane jako ściskające, opasujące, piekące, zlokalizowane w nadbrzuszu, promieniujące do kręgosłupa. Niestety, nie ustępują po środkach przeciwbólowych. Pojawiają się też inne dolegliwości takie jak niepokój, wymioty, nudności, wzdęcia brzucha, gorączka, dreszcze, biegunki, żółtaczka.
Choroba może mieć przebieg łagodny i wtedy dolegliwości ustępują po kilku dniach.
W cięższych przypadkach mogą wystąpić zaburzenia oddychania i krzepliwości krwi oraz ze strony układu krążenia. Niejednokrotnie objawy są bardzo poważne, a rokowania niepomyślne.
Jednym z podstawowych badań umożliwiających rozpoznanie choroby jest oznaczenie amylazy w surowicy krwi i w moczu. Zwiększone stężenie świadczy zazwyczaj o chorobie trzustki. Wykonuje się też badania na aktywność lipazy, poziom glukozy, wapnia i leukocytozy we krwi.
Ostre zapalenie trzustki wymaga leczenia szpitalnego. Terapia polega na stosowaniu odpowiedniej diety, podawaniu leków przeciwbólowych, antybiotyków, leków hamujących wydzielanie soku żołądkowego, insuliny w przypadku wystąpienia cukrzycy. Nieraz konieczna jest operacja w celu usunięcia martwiczych i zakażonych tkanek trzustki bądź pęcherzyka żółciowego czy kamieni z przewodu żółciowego.
Podczas ostrego zapalenia trzustki, przez pierwsze dni obowiązuje głodówka, chorzy odżywiani są dożylnie lub dojelitowo. Przez ok. miesiąc dieta jest restrykcyjna. Składa się z 5 posiłków dziennie o małej objętości, lekkostrawnych, gotowanych. Nie wolno smażyć i dusić potraw na tłuszczu. Zabronione jest stosowanie ostrych przypraw, można natomiast używać łagodne. Ograniczyć trzeba solenie. Dieta nie powinna zawierać zbyt dużo błonnika pokarmowego, należy także wykluczyć produkty działające wzdymająco, takie jak warzywa kapustne i strączkowe. Można pić soki owocowe i warzywne, słabą herbatę. Poleca się chude wędliny, mięso, mleko odtłuszczone. W miarę rekonwalescencji jadłospis może być zbliżony do żywienia człowieka zdrowego. Oczywiście pewne zasady należy już stale przestrzegać.

Przewlekłe zapalenie trzustki
Choroba ujawnia się najczęściej u osób długotrwale nadużywających alkoholu. Prawdopodobnie istotne znaczenie w rozwoju tego schorzenia ma także duże spożycie białka i tłuszczów. Predyspozycje do tego schorzenia mają też chorzy z nadczynnością przytarczyc, z pourazowym lub pooperacyjnym uszkodzeniem przewodu trzustkowego, z rakiem trzustki.
Choroba ma wieloletni przebieg i niecharakterystyczne objawy, co utrudnia diagnozę. Polega ona na stopniowej i postępującej martwicy oraz włóknieniu trzustki, doprowadzając po latach do niewydolności wydzielniczej, a co z tym związane zaburzeń trawienia, wchłaniania i cukrzycy.
Niewydolność trzustki może rozwijać się skrycie. Bóle są zwykle długotrwałe, pojawiają się w nadbrzuszu, promieniują do kręgosłupa. Z czasem stają się bardziej intensywne, nierzadko opasujące, trwają godzinami. Wymagają stosowania mocnych środków przeciwbólowych. Pojawiają się także nudności i wymioty. Nawracające bóle, nasilające się po jedzeniu, skłaniają do unikania pokarmów, co wraz z pojawiającymi się biegunkami prowadzi do utraty masy ciała. Biegunki tłuszczowe o przykrym zapachu są spowodowane brakiem wystarczającej ilości enzymów trawiących pożywienie. U ok. 20-30% chorych pojawia się cukrzyca.
Rozpoznanie choroby w początkowym okresie jest dość trudne z uwagi na brak charakterystycznych objawów. Podstawowym badaniem jest USG jamy brzusznej. Pozwala ono obserwować zmiany w obrębie trzustki (zwłóknienia, zwapnienia), a także rozpoznać choroby współistniejące, np. kamicę żółciową. Dobrą metodą diagnostyczną jest też tomografia komputerowa oraz rezonans magnetyczny. W zaawansowanych postaciach choroby przydatne  bywa EPCW, pozwalająca na ocenę dróg trzustkowych i żółciowych. Nieraz pomocne jest badanie rentgenowskie jamy brzusznej.
Czasem wystarczy jedynie dieta niskotłuszczowa i odstawienie alkoholu. W większości chorym podaje się enzymy trzustkowe (w tabletkach), których chory narząd nie może sam wytworzyć w odpowiedniej ilości. Stosuje się także leki przeciwbólowe, rozkurczowe, zmniejszające wydzielanie żołądkowe i trzustkowe. Jeśli podczas zapalenia trzustki rozwinie się cukrzyca, włącza się również jej leczenie. Nieraz konieczna jest operacja usunięcia części zniszczonej trzustki. Ważne jest leczenie wczesnego stadium kamicy żółciowej lub zapalenia dróg żółciowych.
W diecie wskazane są potrawy lekkostrawne, w niewielkich porcjach (jednocześnie trzeba przyjmować preparaty z enzymami trzustkowymi). Zalecane produkty to: czerstwe pieczywo, kasze, mleko odtłuszczone, chudy biały ser, chude mięso oraz chuda wędlina i ryby, tłuszcze roślinne. Można pić świeże soki owocowe i warzywne, słabą kawę i herbatę. Zupy gotuje się bez kości i mięsa, a potrawy mięsne przyrządza bez tłuszczu lub piecze w folii.

Zapytania z Google:

  • trzustka
  • trzustka człowieka
  • ostre zapalenie trzustki

Przeziębienie

Syrop z cebuli działa na podobnej zasadzie co inne syropy pochodzenia roślinnego: zwiększa w stopniu umiarkowanym wydzielanie śluzu, ma też działanie wykrztuśne. Na pewno nie zaszkodzi.
Herbata z sokiem malinowym działa napotnie i obniża gorączkę. Wypicie w czasie stanu podgorączkowego napoju z sokiem malinowym spowoduje, że zaczniemy się pocić, podobnie jak po zażyciu leków obniżających gorączkę. W czasie przeziębienia należy przede wszystkim pamiętać o piciu dużej ilości płynów, bo komórki dobrze nawodnione są odporniejsze na atak wirusów.

Gdy dopada nas przeziębienie, mamy podwyższoną temperaturę i jesteśmy osłabieni najlepiej zostać w domu. Nie czekamy na powikłania infekcji przeziębieniowej, tylko od razu reagujemy i stosujemy leczenie domowe. Dajemy sobie trzy dni na dojście do formy. Jeśli pojawi się gorączka powyżej 38 stopni, lepiej skontaktować się z lekarzem, który albo potwierdzi infekcję wirusową i zaleci kontynuację leczenia, albo stwierdzi infekcję bakteryjną i przepisze antybiotyk.

Rosół nie ma jakichś szczególnych właściwości, które mogłyby pomóc w Leczeniu choroby przeziębieniowej. Warzywny bulion jest zdrowy, pod warunkiem jednak, że jest gotowany na bazie świeżych warzyw, które posiadają witaminy i składniki odżywcze cenne dla zdrowia, a nie kostek bulionowych. Jeśli dodamy do niego czosnek, zupa stanie się jeszcze bardziej wartościowa. Czosnek ma działanie bakteriobójcze i bakteriostatyczne, zawiera też sporo witaminy C oraz witamin z grupy B. W czasie przeziębienia warto pić ciepłe zupy, choćby dłatego, że… są ciepłe.

Podczas stawiania baniek w ich wnętrzu wytwarza się podciśnienie, które powoduje wciąganie skóry i pękanie drobnych naczyń krwionośnych. Organizm traktuje w tym momencie krew znajdującą się poza krwiobiegiem jako ciało obce i zwalcza ją. Dzięki temu uaktywniają się mechanizmy obronne. Bańki będą skuteczne jedynie wtedy, jeśli postawimy je we właściwych miejscach, w tzw. punktach akupunkturowych.
Po-przeziębieniowe objawy zwiastujące komplikacje:

  • ropna wydzielina z nosa, gorączka, ból głowy nasilający się podczas schylania, uczucie ucisku w okolicy policzków – wskazuje na zapalenie zatok,
  • ból ucha, gorączka, pogorszenie słyszenia – to objawy zapalenia ucha środkowego,
  • męczący kaszel, który kończy się odkrztuszeniem wydzieliny (przezroczysta jest typowa dla zapalenia wirusowego, ropna dla zakażenia bakteryjnego), gorączka – sugeruje zapalenie oskrzeli,
  • gorączka, dreszcze, nasilenie suchego kaszlu, „rzężenie”, ból brzucha i wymioty – wskazują na zapalenie płuc.

Próchnica zębów

Jeżeli w codziennych obowiązkach brakuje chwili czasu na zadbanie o zęby, łatwo może je zaatakować próchnica. Wizyta u dentysty nie ograniczy się do kontroli uzębienia, lecz konieczne okaże się borowanie i plombowanie. I choć zabiegi te są obecnie bezbolesne, nie ma to jak zdrowe zęby bez dziur.
Większość bakterii, które żyją w jamie ustnej nie jest szkodliwa, są jednak i takie, które sieją spustoszenie w zębach. Po posiłku, a zwłaszcza gdy jest to coś słodkiego, bakterie dostają porcję pożywki. Gdy ją rozkładają, powstają kwasy organiczne, które rozpuszczają i wypłukują jony wapnia ze szkliwa zębów. Szkliwo staje się coraz bardziej porowate, a na jego powierzchni pojawia się pierwsza oznaka próchnicy czyli biała plamka. Palenie papierosów, picie dużych ilości kawy, herbaty albo czerwonego wina sprawia, że plamka ciemnieje. Na tym etapie rozwoju próchnicy może się jeszcze obejść bez borowania. Trzeba jednak jak najszybciej zgłosić się do stomatologa. Lekarz dokładnie oczyści chore miejsce, a następnie pokryje związkiem fluoru w postaci żelu lub lakieru. Preparat sprawia, że jony wapniowe wbudowują się w to uszkodzone miejsce. Zabieg powtarza się kilka razy.
Jeśli w porę nie odwiedzi się dentysty, bakterie przemieszczą się w głąb zęba i zbliżą do miazgi. Ząb zacznie boleć, będzie wrażliwy na zmiany temperatury. Jeśli na dnie ubytku zostanie cienka warstwa zdrowej zębiny, wystarczy oczyszczenie ubytku i założenie plomby. Jeżeli jednak próchnica wniknie do miazgi i procesu zapalnego nie da się powstrzymać. Trzeba usunąć miazgę i zastosować leczenie kanałowe. Po takim leczeniu ząb zostaje, ale jest martwy. Żeby nie dopuścić do takiego stanu, warto zawczasu pomyśleć o zębach.

O zęby należy dbać zanim wyrosną. Rodzice powinni po każdym posiłku usuwać za pomocą zwilżonego jednorazowego gazika resztki mleka i słodkich kaszek z bezzębnych dziąseł malucha. Nie należy oblizywać smoczków ani łyżeczek malucha, bo w ten sposób przenosi się do jego buzi bakterie wywołujące próchnicę. Kiedy tylko pojawią się zęby mleczne, należy pomóc dziecku myć je regularnie specjalną szczoteczką i pastą do zębów dla najmłodszych.
Zepsute mleczaki zwiększają ryzyko próchnicy zębów stałych, dlatego należy je plombować. Profilaktycznie warto zdecydować się na lakierowanie zębów zaraz po ich wyrośnięciu. Taki zabieg zabezpiecza przed próchnicą.

Rozwojowi próchnicy przede wszystkim sprzyja niestaranne mycie zębów, zła dieta oraz niewłaściwy odczyn śliny. Próchnica nie będzie miała szans, jeżeli:

  • chociaż dwa razy dziennie starannie umyje się zęby szczoteczką miękką lub średniej twardości i pastą z fluorem. Doczyści nitką dentystyczną przestrzenie między nimi, a na koniec wypłucze usta płynem do płukania jamy ustnej, który odświeża oddech, ale też zapobiega odkładaniu się a płytki nazębnej bogatej w chorobotwórcze bakterie,
  • po każdym posiłku wypłucze się usta wodą,
  • żuć 15 minut bezcukrową gumę,
  • wyeliminuje się z diety lub ograniczy do minimum słodycze i potrawy typu fast food,
  • przygotowując posiłki, postara się, by jedzenie nie było zbyt miękkie i rozdrobnione,
  • co sześć miesięcy zgłosi się na kontrolną wizytę do lekarza stomatologa.

Zapytania z Google:

  • próchnica zębów
  • dziury w zębach
  • zepsuty ząb
  • próchnica
  • chore zęby
  • plombowanie zęba
  • borowanie zęba
  • próchnica zębów zdjęcia
  • próchnica na zębach
  • próchnica między zębami
Szukaj